به گزارش دیوان اقتصاد، این تضاد معمولاً به دعوا ختم می‌شود؛ فرد مضطرب احساس می‌کند همسرش بی‌مسئولیت است، و فرد انکارکننده احساس می‌کند همسرش با استرس بی‌جا، آرامش خانه را به هم می‌ریزد.

اما علم روانشناسی چه می‌گوید؟ چگونه این تضاد را مدیریت کنیم؟ 

۱. درک کنید که هر دو رفتار، ریشه‌ی مشترک دارند: «ترس!»مغز انسان در برابر ترس شدید، واکنش‌های متفاوتی نشان می‌دهد.

*فرد مضطرب:
سعی می‌کند با کنترل همه‌چیز و جمع‌آوری اطلاعات، بر ترس خود غلبه کند.

*فرد انکارکننده:
مغزش برای فرار از فروپاشی روانی، واقعیت را پس می‌زند (انکار). بی‌خیالی او نشانه یک «سپر دفاعی روانی» برای تحمل فشار است.

 ۲. از تلاش برای تغییر دادن یکدیگر دست برداریددر اوج بحران، شما نمی‌توانید مکانیسم دفاعی همسرتان را تغییر دهید. بحث کردن بر سر اینکه «حق با چه کسی است» یا «چه کسی منطقی‌تر است»، فقط انرژی روانی شما را هدر می‌دهد. احساسات یکدیگر را معتبر بدانید: «می‌دونم تو دوست نداری به چیزهای بد فکر کنی، و می‌دونم من هم با استرسم کلافه‌ات کردم...»

 ۳. به یک توافق عملی و بینابین (سازش) برسید
به جای دعوا روی احساسات، روی اقدامات مشخص توافق کنید. برای مثال:
*توافق کنید که فرد مضطرب اخبار را بلند در خانه نخواند و استرس را پمپاژ نکند.
*در عوض، فرد انکارکننده بپذیرد که در چند اقدام ایمنی پایه (مثل آماده کردن کوله زندگی یا ایمن‌سازی نقطه امن خانه) همکاری کند تا خیال همسرش راحت شود.

 ۴. تقسیم وظایف بر اساس نوع واکنشاز این تفاوت به عنوان یک نقطه قوت استفاده کنید. فردی که خونسردتر است (حتی اگر انکار می‌کند)، می‌تواند وظایف اجرایی و آرام‌بخش خانه (مثل بازی با بچه‌ها یا آشپزی) را بر عهده بگیرد. فردی که محتاط‌تر است، می‌تواند مسئولیت کارهای پیشگیرانه و ایمنی را بر عهده داشته باشد.

حرف آخر:در زمان بحران، شما و همسرتان دشمن هم نیستید؛ شما فقط دو انسان هستید که با دو روش متفاوت سعی در بقا و محافظت از روان خود دارید.دست از قضاوت بردارید و به یاد داشته باشید که بزرگترین نقطه امن شما در میانه‌ی بحران، ارتباط شما با یکدیگر است.