به گزارش دیوان اقتصاد، در تعریف بالا نگاه تعهدی و اخلاقی یک سازمان و شرکت به ذینفعان است، با نگاهی برجسته به جوامع محلی و مردم، و نه دولت.

اما در واقعیتِ امروز باید پرسید: آیا آنچه شاهد آن هستیم «مسئولیت اجتماعی» است یا «مسئولیتِ اشتباهی»؟

آیا پوشش مالیِ مراسمات دولتی و سمینارهای پرزرق‌وبرق به درخواست مقامات، واقعاً در راستای مسئولیت اجتماعی است؟ 
آن هم در جامعه‌ای که با سیل آسیب‌های اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

 آیا پولی که صرفِ پخش کیک و آبمیوه(آنهم در جامعه ای که درصد زیادیازمردم قند بالایی دارند) در مراسمات غیر اثربخش و کلیشه‌ای و یا اجاره ی صندلی که از قضا کسی هم روی آن نمی نشیند،
 آیا بهتر نیست این هزینه ها به ساماندهی مراکز مشاوره یا ایجاد فرهنگسراهای هنری اختصاص یابد؟ 

آیا بهتر نیست از محل مسئولیت اجتماعی در هر محله یک مرکز مشاوره برای جلوگیری و کاهش از خودکشی و دگر کشی ایجاد شود؟
و یا به توانمند سازی نیازمندان با ایجاد یک شغل خانگی کمک شود؟

آیا هزینه‌های هنگفت برای یک قهرمانیِ نمادین، از بودجه‌ی گسترش ورزش در میان خانواده‌های عادی و عمومی کردن آن، ارزشمندتر است؟
آیا بهتر نیست از محل مسئولیت اجتماعی برای عمومی کردن ورزش همگانی در بین خانواده ها و جامعه هزینه کنیم تا برای قهرمانی چند نفر در قالب یک تیم؟

ما نیاز داریم که به جای پرداخت جریمه‌های میلیاردی به ارگانهای ذیربط و یا خزانه، واقعاً به محیط زیست جوامع آسیب‌دیده برگردیم و همان‌جا درخت بکاریم و فضای سبز ایجاد کنیم، نشاط بیافرینیم و خلق ارزش کنیم، نه با اقدام هایمان دچار پرتی منابع شویم.

وقت آن است که به جای تکرارِ مراسمات غیراثربخش، از محل مسئولیت اجتماعی  دوره های آموزشی تاب‌آوری اجتماعی را برگزار کنیم.

 اگر می‌خواهیم صدایمان شنیده شود، باید ذائقه‌ی نسل جدید را در نظر بگیریم؛ نسلی که به دنبال اثرگذاری است، نه نمایش.

 وقت آن است که از محل مسئولیت اجتماعی، به جای مراسم ها و مناسک ها، طرحی نو دراندازیم و مقتضیات زمان را بشناسیم و براساس آن عمل کنیم و در راستای سرمایه‌گذاری و ایجاد سرمایه اجتماعی عمل کنیم.

با حضور نسل نو و البته با مربیگری و کوچینگ پیشکسوتان و اساتید،اتاق فکر تشکیل بدهیم و طوفان فکری در زمینه های مختلف شکل بدهیم نه همچنان پاشنه بر مدار سنت بچرخد.

وقت آن است مسئولیت اجتماعی  برای نونهالان، نوجوانان و جوانان و در واقع برای مردم هزینه شود نه همچنان برای اداره ای که برای اجرای فلان مراسم بودجه سازمانی دارد، نه برای تهیه چند پرس غذا برای فلان سازمان.
ما در مسئولیت اجتماعی مسیر را اشتباهی انتخاب کرده ایم و بدون شک مقصر اصلی در این ماجرا همچنان مسئولان هستند.

وقت بازنگری اجتماعی در اجرا و برگزاری مراسمات و مناسکات است نه با تصدی گری دولت، بلکه گروههای مختلف و متعددنسل نو.