سال‌هاست که بخش قابل توجهی از دارایی‌های ارزی مردم به جای ورود به چرخه رسمی اقتصاد، در قالب اسکناس در منازل یا صندوق‌های امانات نگهداری می‌شود. این منابع، اگرچه برای صاحبان خود نوعی پشتوانه مالی محسوب می‌شوند، اما نقشی در تأمین مالی تولید، توسعه سرمایه‌گذاری و رشد اقتصادی ایفا نمی‌کنند. به همین دلیل، سیاست‌گذاران اقتصادی در سال‌های اخیر به دنبال طراحی ابزارهایی بوده‌اند که بتوانند بدون تغییر ماهیت ارزی دارایی مردم، انگیزه لازم برای ورود این منابع به اقتصاد را ایجاد کنند.