متنی

چندی پیش از مقابل گالری یکی از دوستانم گذر ‌کردم؛ هنرمندی که هم نقاشی تواناست و هم سفالگری چیره‌دست. سال‌ها بود هر بار از آنجا می‌گذشتم، چند هنرجو را می‌دیدم که با ذوق و شوق قلم‌مو در دست داشتند یا مشغول جان بخشیدن به تکه‌ای گِل بودند. اما این بار صحنه متفاوت بود. دوست هنرمندم تنها روی صندلی نشسته بود؛ در سکوتی که از هر هیاهویی بلندتر به گوش می‌رسید. نه هنرجویی به چشم می‌خورد، نه خنده‌ای شنیده می‌شد و نه بوی رنگ تازه‌ای در فضا پیچیده بود. همان‌جا با خود اندیشیدم که این سکوت، نه سکوت یک گالری بلکه خاموشی و بی‌صدایی یک طبقه اجتماعی است.