به گزارش دیوان اقتصاد به نقل از ایرنا،  جولین لی  استراتژیست نفت در موسسه   بلومبرگ  و از تحلیلگران سابق  مرکز مطالعات انرژی جهانی  در این مقاله آورده است: تحلیلگران بانکهای  سیتی گروپ ؛  سوسیه ته ژنرال  ؛  رویال بانک' کانادا   و گروه مالی میتسوبیشی همگی بر این باورند که با انتصاب سیاستمدارانی همچون   مایک پمپئو  و  جان بولتون' در سمت های وزیر خارجه و مشاور امنیت ملی آمریکا؛ خطر بازگشت سریع تحریمهای ایران بسیار محتمل است.

با توجه به این واقعیت، اکثر بانکهای مورد نظر سناریوهای مختلفی را برای مبحث انرژی خود در صورت بازگشت سریع تحریمها طراحی کرده اند.

بدیهی است که تمام این بانکها نسبت به پیامدهای بازگشت تحریمها بر روی وضعیت صدور نفت، بشدت مضطرب هستند. تحریمهای قبلی در اوج خود تولید نفت ایران را تا 1.2 میلیون بشکه در روز کاهش داده بود.

سوالی که به فوریت در ذهن نقش می بندد این است که چرا تحلیلگران چندان نسبت به اوضاع بدبین نیستند.

یکی از علل بدبین نبودن تحلیلگران نفتی این است که اتحادیه اروپا تصمیم ندارد تحریم قبلی خودش که منع ورود نفت ایران به این اتحادیه بود را بازگرداند. ظرف یک سال گذشته اتحادیه اروپا روزانه حدود 500 هزار بشکه نفت از ایران وارد کرده است. ضمنا سوی دیگر اقیانوس اطلس موافق خشم و نفرت ' دونالد ترامپ' از توافق هسته ای ایران نیست.

اروپا این توافق را یک تضمین نامه می یابد که اطمینان می دهد ایران تبدیل به یک قدرت هسته ای نخواهد شد. این توافق از ابتدا هم قرار نبوده است که به سایر موضوعات مرتبط با سیاستهای ایران بپردازد از جمله تولید موشکهای بالستیک و یا فعالیتهای ایران در خاورمیانه. اصولی که توافق بر مبنای آن پی ریزی و ساخته شده است؛ اصولی نیستند که مستحق پاره شدن توافق گردند.

تمام این فرضیات صحت دارد و اروپا امکان ندارد تحریم نفتی ایران را بازگرداند. اما این موضوع ابدا اهمیتی ندارد.

اگر ترامپ تصمیم بگیرد تحریمهای ایران را بازگرداند؛ آنگاه نفت بسیار قابل توجهی از بازار جهانی نفت بیرون خواهد رفت.

ترامپ توافق هسته ای را 'بدترین توافق ممکن' که آمریکا پای آن را امضا کرده است، خواند. بنابراین جای بحث ندارد که اگر او پایش را از توافق بیرون بکشد چه اثرات مهمی بر روی اصلی ترین منبع درآمد خارجی ایران باقی خواهد گذارد.

این اقدام یک جانبه توسط رئیس جمهوری غیرقابل پیش بینی خواهد بود. فعلا که سیاست گذاری کاخ سفید در زمینه توافق بسیار آشفته است. همه نقطه نظراتی ضد و نقیض دارند. بعضی ها بیشتر و بعضی ها کمتر خصمانه با قضیه برخورد می کنند. هیچ کدام از سرمایه دارانی که طرف تجارت با نفت ایران هستند؛ نمی دانند در کجای این دعوا ایستاده اند.

به صراحت می توان گفت که 'نفت'، مهمترین مانع بر سر تصمیم گیری ترامپ در مورد توافق هسته ای است و همین مسئله بشدت او را در مخمصه قرار داده است.

بانکها و شرکتهای بیمه گذار همگی منتظر وقوع بدترین وقایع هستند و از این رو با حداکثر احتیاط ممکن با قضیه برخورد می کنند. هیچ کدام دوست ندارند نامی از ایشان در توئیت های ترامپ برده شود. تصور کنید اگر بانکی جرأت کند و برای خرید نفت ایران تامین اعتبار کند و یا شرکت بیمه گذاری برای بیمه محموله ها و کشتی های ایران تعهد بسپارد؛ چه اتفاقی خواهد افتاد.

آنگاه ترامپ توئیت خواهد کرد ' بانک 'x '، ننگ بر تو باد. تو آمده ای و به خرید نفت از ایران پرداخته ای. یا با کشور بزرگ ما کار کن و یا برای ایران. انتخاب با توست. تو نمی توانی هردو را با هم داشته باشی. همین حالا تصمیمت را بگیر'.

هیچ کس دوست ندارد زیر بار حرف زور برود. حتی شرکتهای مالی هم که روند انتقال جریان نفت ایران به اروپا و آسیا را تسهیل می کنند؛ شجاعانه به این تهدید بی اعتنایی خواهند کرد.

اوضاع نفت ایران در دوران حکومت 'باراک اوباما' به خوبی این فرض را اثبات می کند.

در سال 2012 اوباما تمام بانکهای خارجی را که با علم کامل قراردادهای مهم مالی با 'بانک مرکزی ایران' و یا سایر موسسات مالی ایران انجام دادند و یا تسهیلات آن را مهیا ساختند را، هدف تحریم هایی قرار داد.

البته متعاقبا به این بانکها شش ماه مهلت داده شد تا خرید نفت از ایران را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. با این ممنوعیت، فروش نفت به آسیا به یکباره سقوط کرد. این بار حتی اگر تحریم اتحادیه اروپا هم در کار نباشد؛ اما به هر حال کشورهای اروپایی نیز از بازگشت تحریمهای ایران زیان خواهند دید.

البته اروپا امکان دارد از مهلت فسخ جریمه بهره مند شود؛ اما این مهلت منحصرا منوط به آن خواهد بود که اروپا در مقابل ایران جدی تر عمل کند و با تجاوزگری های ایران در موضوعاتی غیر از موضوع هسته ای برخورد کند.

هیچ کس نمی داند؛ چه چیزی مردان کاخ سفید نشین را راضی خواهد کرد.

با این حساب؛ احمقانه خواهد بود اگر از همین حالا برای افت ناگهانی صدور نفت ایران برنامه ریزی نشود.