«جنگ رمضان» برای بخش صنعت، فراتر از یک رویداد امنیتی، به معنای ورود به یک دوره رکود ناگهانی و شوک ساختاری بود. برای بسیاری از واحدهای تولیدی، پایان درگیری‌های نظامی، آغاز چالشی بزرگ‌تر به نام «بقاء» محسوب می‌شود. اختلال در زنجیره تأمین مواد اولیه، افزایش هزینه‌های لجستیک و از همه مهم‌تر، قفل شدن جریان نقدینگی، اکنون به گلوگاه‌هایی تبدیل شده‌اند که می‌توانند حتی باثبات‌ترین بنگاه‌های اقتصادی را نیز از پای درآورند. در چنین شرایطی، سیاست‌گذاری بانکی باید از مدل‌های سنتی و کند فاصله بگیرد و به سمت «پشتیبانی ضربتی» حرکت کند.